تو را به جای همه آنانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را بجای همه روزگارانی که نمی زیستم دوست می دارم

برای خاطر عطر گستر بیکران

و برای خاطر عطر نان گرم

برای خاطر برفی که آب می شود

برای خاطر نخستین گل

تو را بخاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را بجای همه آنانی که نشناخته ام دوست می دارم

جز تو که مرا منعکس تواند کرد؟

من خود خویشتن را بس اندک می بینم

تو را دوست می دارم به خاطر فرزانگی ات که از آن من نیست

تو را برای خاطر سلامت

برغم همه آن چیزها که بجز وهمی نیست

دوست می دارم

برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارم

تو می پنداری که شکی!

حال آنکه بجز دلیلی نیستی

تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می رود

بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.